Vanaf vandaag gaat het in drie etappes vanuit Albanië naar huis. Geen haltes meer met verlengd verblijf. En lussen en ommetjes zijn er vanaf morgen ook niet meer bij. Maar vandaag nog wel …

Ik rij van Shkodër in Albanië naar Sarajevo, de hoofdstad van Bosnië & Herzegovina. Albanië verlaten is altijd een dompertje. Ik voorzie een troost-rondje: in Montenegro, dat ik helemaal doorkruis, maak ik een vrij grote boog om door Durmitor Nature Park te rijden. Van bij mijn eerste passage door dit Unesco-beschermd Natuurgebied heb ik er mijn hart verloren. Doorheen Durmitor rijdt eenieder als vanzelf stapvoets; overweldigd door de immense Natuurelementen te midden waarvan je je microscopisch klein voelt. Geprangd tussen drie canyons herbergt dit immense Natuurpark 48 bergtoppen en niet minder dan 18 gletsjermeren. 

Elke Balkan-passage puzzel ik tijdens de voorbereidingen op een of andere manier Durmitor tot onderdeel van mijn traject. Van de twee vorige mogelijkheden tijdens deze reis is het Durmitor-ommetje er om uiteenlopende redenen niet van gekomen dus is het vandaag “van moeten” (lees: van mogen) ;-)

Voorbij Durmitor wacht vanuit Pluzine tot aan de grens met Bosnië & Herzegovina de Piva canyon als metgezel. En eens Bosnië & Herzegovina binnen kruis ik het traject dat ik twee weken geleden reed tussen Trebinje en Visegrad. Bekend terrein. Geliefd terrein.

Het weerzien met Sarajevo is even hectisch als verwacht. Logeren hartje binnenstad betekent laveren in de immense chaotische verkeersdrukte, Balkan-style. Gelukkig wacht de beloning in de vorm van de pal nabije oude binnenstad waar het gezellig uitblazen is. Het wordt het laatste zuchtje Balkan. Dit weekend trekken we een stap naar West-Europa.